Tadi, bari ngasuh si kembar pupujan ati, kuring akhirna bisa namatkeun buku “Laskar pelangi”. Rada telat maca teh. Batur mah geus ti baheula ribut ku buku ieu. Hebat, inspiratif, cenah.
Pangna oge kuring jadi panasaran. Kabeneran aya nu daek nginjeuman, nya langsung dikebut. Tilu poe geus tamat (ketang bari rada diliwatan maca teh).
Memang enya, buku teh matak ngirut ati. Inspiratif, lantaran bisa mere sumanger baru keur kaum pinggiran siga kuring.
Laskar pelangi sebenarnya carita khas Indonesia. Soal kahirupan barudak miskin anu tisuk-sruk ti dung-dung ngudak elmu. Di tatar sunda moal hese neangan nu siga kitu. Tapi pertanyaannya gedena: naha taya nu ngajanggelek jadi buku?
Andrea Hirata, si pangarang laskar pelangi, boga keunggulan lantaran lahir di tengah budaya malayu. Sastra lisan kapan terkenal pisan jadi ciri budaya ieu. Jadi soal ngacaprak, ngadongenkeun carita lalakon hirup sorangan, pasti teu jadi halangan.
Kuring oge sebenerna geus lila boga cita-cita. Hayang leukeun nulis. Kerus simpenen sorangan we. Soalna geus kungsi nyoba nyieun carpon, tapi basa dikirimkeun ka media massa teh taya bejana sama sakali. Tapi cita-cita teh nepi kakiwari can kalaksanakeun.
Neken diri supaya unggal poe bisa ngahasilkeun kotretan carita, kacida hesena. Memang geus ti baheula mula kuring ngaras teu pati boga bakat kana tulis menulis teh. Jadi kahayang aya, tapi kabisa berekah teu ayaan.
Pamulang, 21 Jan 2008
Tag: Gunem
22 Januari 2008 pukul 12:38 pm
Nepangkeun, ah. Wilujeng, blogna sae pisan!
22 Januari 2008 pukul 12:54 pm
hatur nuhun kang. salam kenal oge. di antosan teras di dieu nya…heheheh